சுற்றிலும் இருள் சூழ்ந்த அறையில் மெல்லிய வெளிச்சம் ஒளி வீசிக் கொண்டிருந்தது. அவ்வெளிச்சத்தின் நடுவே ஆடையின்றி மெத்தையில் படுத்து இருந்தாள் ஒரு பெண். அவளது விழிகள் மேலே பார்த்தவாறு இருக்க… அவளது உடல் ஏதோ ஒன்றிற்காக ஏங்கி தவித்து எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
அவளது விழிகளை உற்று நன்கு கவனித்தால் மட்டுமே தெரியும் அவள் சுய நினைவில் இல்லை என்பது. போதை வஸ்துவின் பிடியில் அவள் இருக்க… அதை மூன்று மிருகங்கள் தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்தனர்.
அவ்வறையின் இருள் பகுதியில் இருந்தவாறு மூன்று மிருகங்களும் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் படுத்து இருக்கும் அப்பெண்ணை கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
“இந்த மருந்து அவ உடம்புல எவ்ளோ நேரம் வரைக்கும் இருக்கும்?” என அவளின் மீதிருந்த பார்வையை அகற்றாமல் அருகில் இருந்த துரையிடம் வினவினான் பாலய்யா.
“நாங்க ஏற்கனவே இவள வச்சு டெஸ்ட் பண்ணி பாத்தாச்சு பாலய்யா… மூணு மணி நேரம் மருந்து பிடியில தான் இவ இருப்பா… இவ இந்த மருந்து எடுத்திக்கிறது இது ரெண்டாவது தடவ. ஆனா இவளுக்கு எதுவுமே நியாபகம் இருக்காது…” துரை.
“துரை… நேரம் ஆகுது… அவளுக்கு மருந்து குடுத்து பதினைஞ்சு நிமிஷத்துக்கு மேல ஆச்சு. வேலய ஆரம்பி…” என வீடியோ காலில் இருந்த அந்த மூன்றாவது மிருகமான பார்த்தசாரதி கூற… “சரி தலைவரே…” என பார்த்தசாரதிக்கு பதில் அளித்துவிட்டு பாலய்யாவைப் பார்த்து கண் அசைத்தான் துரை.
அவனது கண் அசைவை புரிந்து கொண்ட பாலய்யா, வேறு அறையில் இருந்த தாங்கள் கடத்தி வைத்திருந்த ஒரு பாலகனை தூக்கி வந்தான். அவனிற்கும் ஏதோ ஒரு மருந்தை துரை செலுத்திவிட்டு அப்பாலகனின் கண் கட்டையும் வாய்க்கட்டையும் அவிழ்த்து விட்டான். சில நொடிகளில் அப்பாலகனின் உடலில் செலுத்தப்பட்ட மருந்து வேலை செய்ய ஆரம்பிக்க சற்று தள்ளாடினான் அச்சிறுவன்.
பாலய்யாவிற்கு துரை கண் அசைக்க… பாலய்யா அச்சிறுவனை அப்பெண்ணின் அருகே சென்று விட்டான். அதுவரை அமைதியாக படுத்திருந்த அப்பெண் மெதுவாக தலையை உயர்த்தி மூச்சை ஆழ உள் இழுத்து சுற்றும் முற்றும் ஆராய்ந்தாள். அவள் எதிரே ஒரு சிறுவன் நிற்பதைக் கண்டு வித்தியாசமாக சிரித்துக் கொண்டு தனது இரு கைகளையும் மெத்தையில் ஊன்றி கால்களை மடக்கி தவழ்ந்து தவழ்ந்து அவனை நோக்கி நகர்ந்தாள்.
அவனும் ஏதோ வசியத்திற்கு கட்டுப்பட்டது போல் அவளை நெருங்கி நின்றான். அச்சிறுவனை நெருங்கி வந்த அப்பெண் சட்டென அவனை இழுத்து மெத்தையில் சாய்த்தாள். அச்சிறுவனின் கழுத்துப் பகுதியில் ஆழ சுவாசித்து அவனின் வாசனையை ஆழமாக நுகர்ந்தவள் சட்டென வெறி பிடித்தவள் போல் அச்சிறுவனின் மேல் படற தொடங்கினாள்.
சிறிது சிறிதாக அச்சிறுவனின் உடலில் அத்து மீறியவள் அவனை பாலியல் பலாத்காரம் செய்தாள். அதை ரசனையுடன் வீடியோ எடுத்துக் கொண்டிருந்தான் துரை. அப் பெண் செய்யும் எந்த ஒரு செயலுக்கும் எதிர்வினை ஆற்றாமல் ஒரு பொம்மை போலவே மெத்தையில் வீழ்ந்து கிடந்தான் அச்சிறுவன்.
சிறிது நேரத்தில் அச்சிறுவனிடத்தில் அவளது தேவை நிறைவேறி விட… மீண்டும் மிருகம் போல் அவனது கழுத்துப் பகுதியில் ஆழ சுவாசித்து மூச்செடுத்தாள் அவள். அந்நேரம் சரியாக அடுத்த சிறுவனை முதல் சிறுவன் போல ஒரு ஊசியில் மருந்தை செலுத்திவிட்டு அவனின் கண் கட்டையும் வாய்க்கட்டையும் அவிழ்த்து விட்டான் பாலய்யா.
ஏற்கனவே அவளது அருகில் படுத்து இருந்த சிறுவனை தூக்கி கொண்டு அடுத்த சிறுவனை அவள் அருகில் விட்டு விட்டு வந்தான் பாலய்யா. மீண்டும் அப் பெண் தனது வேலையை ஆரம்பிக்க தொடர்ந்து வீடியோ எடுத்தபடி இருந்தான் துரை.
சிறிது நேரத்தில் அப்பெண்ணிற்கான தேவை அச்சிறுவனிடத்தில் முடிந்து விட… அப்பொழுது அவளிற்கு மற்றொரு மருந்தை செலுத்தினான் துரை. மருந்து செலுத்திய சில நொடிகளில் அவள் மயங்கி விழ… அவ்விரண்டு சிறுவர்களையும் தனியே தூக்கிச் சென்றான் பாலய்யா.
“என்ன தலைவரே? இப்ப உங்களுக்கு திருப்தியா?” என வீடியோ காலில் தொடர்ந்து அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்த பார்த்தசாரதியிடம் கேட்டான் துரை.
“இது போதும் துரை.. நம்ம காரியத்த இத வச்சே சாதிச்சறலாம்… எதுக்கு பயப்படலனாலும் இந்த விஷயத்துக்கு அடிபணிஞ்சு தான் ஆகனும்…” என கர்வமாக புன்னகைத்துக் கொண்டான் பார்த்தசாரதி.
“ஹா ஹா ஹா… சரி இப்ப அடுத்து என்ன பண்ணலாம் தலைவரே? ” துரை.
“இந்த விஷயத்த இப்ப கையில எடுக்க வேணாம்… கொஞ்சம் பொறுமையா இரு. நா சொல்றப்ப இத வெளியில எடுத்தா போதும். அப்புறம் இதுக்கு மேல எந்த பையனையும் கடத்த வேணாம். நமக்கு தேவையானது கிடைச்சுருச்சு. இதுக்கு அப்புறம் நீ ஏதாவது செஞ்சா அந்த இளஞ்சேரன் பய எல்லாத்தையும் சுலபமா கண்டு புடிச்சுருவான். அதுக்கு நாம இடம் கொடுத்துறவேக் கூடாது. புரிஞ்சுதா?” பார்த்தசாரதி.
“புரிஞ்சது தலைவரே…” என தலையை பவ்யமாக ஆட்டினான் துரை.
“புரிஞ்சா சரி தான்…” என வீடியோ காலை அணைத்தான் பார்த்தசாரதி.
பார்த்தசாரதி திரையில் இருந்து மறைந்தவுடன் பெருமித சிரிப்பொன்றை சிரித்துக் கொண்டு மீசையை முறுக்கி விட்டுக் கொண்டான் துரை.
அப்பெண் மயங்கி விழுந்ததும் மயக்க நிலையிலேயே அவளிற்கு உடையை அணிவித்து அறையில் அடைத்து வைத்தான் பாலய்யா. அவன் செய்யும் வேலையை கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான் துரை. அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு துரையின் அருகே வந்து அமர்ந்தான் பாலய்யா.
“இந்த பொண்ணோட வேலை முடிஞ்சுருச்சு. இனி இந்த பொண்ண விடுவிச்சுறலாமா தொர?” பாலய்யா.
“முடிஞ்சுருச்சா? ஹா ஹா ஹா… இனித்தான் இவள வச்சு வேலையே இருக்கு…” துரை.
“இன்னும் இவள வச்சு என்ன வேலை இருக்கு தொர?” பாலய்யா.
“பொறுமை பொறுமை பாலய்யா… இனித்தான் இந்த தொரையோட ஆட்டமே இருக்கு… இன்னும் ரெண்டு நாளுல டோர்னமென்ட் இருக்கு ல… அதுல வச்சு அந்த போலீஸ்க்காரன் பொண்டாட்டி கதைய முடிக்கனும். அதே நாளுல அவளோட கூட்டாளியையும் சேத்து முடிக்கனும். பொண்டாட்டிக சாகுறத பாத்துட்டு புருஷனுக ரெண்டு பேரும் பைத்தியம் புடிச்சு அலையனும். ஆனா அந்த போலீஸ்க்காரனுக்கு அதெல்லாம் பத்தாது. அத விட பெருசா ஒன்னு அவனுக்கு இன்னும் ரெண்டு நாளுல இருக்கு… அதுக்கு இவ ரொம்ப ரொம்ப முக்கியம் பாலய்யா… ” என தலையை கோதி கொண்டான் துரை.
“அப்பிடி என்ன தொர செய்யப் போற?” என ஆர்வமுடன் பாலய்யா கேட்க… பெருங்குரலெடுத்து சிரித்தான் துரை.
“இன்னும் ரெண்டு நாளுல தெரிஞ்சுரும்… அது வரைக்கும் வெயிட் பண்ணு பாலய்யா… ஆனா ஒன்னு மட்டும் நிச்சயம். இத்தோட அந்த போலீஸ்க்காரன் நடை பொணமா சுத்த போறது உறுதி…” துரை.
“என்னமோ பெருசா நடக்க போகுது…” பாலய்யா.
“அதே தான்… ” துரை.
“சரி தொர… நா வீட்டுக்கு கிளம்பட்டுமா? இப்பவே நடு ராத்திரி ஆகிருச்சு…” பாலய்யா.
“போய்ட்டு காலையில சீக்கிரம் வந்துரு… அந்த போலீஸ்க்காரன் தங்கச்சிய உள்ள ரூம்ல வச்சு நல்லா பூட்டிட்டு போ… நானும் போய் தூங்குறேன்…” துரை.
“சரி தொர…” என்றபடி இதழ்கனி உறங்கி கொண்டிருந்த அறையை வெளிப்புறமாக பூட்டி விட்டு அவனது வீட்டிற்கு கிளம்பினான் பாலய்யா.
இளஞ்சேரனின் வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக அழிக்க தான் எடுத்திருக்கும் ஆயுதத்தை பற்றி நினைத்தவாறு மகிழ்ச்சியுடனே உறங்க சென்றான் துரை.
(சேரநிலா மிளிர்வாள்…)
-செல்லம்மாள்பாரதி
No comments yet.