அந்த இரவில் அரவிந்தின் காரில் இருந்து இறங்கிய காவ்யா வீட்டின் படிகளைக் கூட ஏற முடியாமல் நின்றாள். உள்ளம் கலங்கியது. அவள் இதுவரை யாரிடமும் இப்படி உணர்ச்சி அடையவில்லை. கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றதும், பையை மெதுவாக வைத்தவுடன் அவள் படுக்கையில் உட்கார்ந்து ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டாள்.

“அவனுக்கு என்னை பற்றி… என்ன உணர்ச்சி இருக்கும்?”

இந்த ஒரு கேள்வி அவள் மனதில் மறுக்க முடியாத புயலாக சுழன்றது.

அடுத்த நாள் அலுவலகம்.

காவ்யா வழக்கம்போல் சீக்கிரம் வந்தாள். ஆனால் அரவிந்தின் அறைக்குள் விளக்கு ஏற்கனவே எரிந்துகொண்டிருந்தது. “அவன் இன்னும் வேலையில் மூழ்கி இருக்கிறானா… அல்லது…” என்று மனதில் எண்ணிக்கொண்டபடி மேசையில் அமர்ந்தாள்.

சில நிமிடங்களில் வேண்டிய ஆவணங்களை எடுத்துக் கொண்டு அவன் அறைக்குச் சென்றாள். கதவைத் தட்ட வேண்டுமா வேண்டாமா என்று யோசித்தபோது…

“உள்ள வந்து விடலாம், காவ்யா,” என்று உள்ளிருந்து அவன் குரல்.

அவள் சற்று அதிர்ந்தாள். “அது… எப்படி தெரிஞ்சது?”

அவன் சிரித்தான். “உன் நடைசத்தம் எனக்கு தெரியும்.”

இந்த ஒரு வாக்கியம் காவ்யாவின் உள்ளத்தை முழுக்க சிவப்பாக்கியது.

அவள் கோப்புகளை மேசையில் வைத்து திரும்பப் போக முயன்றபோது, அரவிந்த் மெதுவாக கேட்டான்:

“நேற்று… உனக்கு சிரமமா இருந்ததா? என் நடத்தை…”

காவ்யா உடனே தலையசைத்தாள். “இல்லை… ஏதும் இல்லை… நான்… கொஞ்சம் குழம்பிட்டேன் அதான்…”

“குழம்பியது நானும் தான்,” என்று அரவிந்தின் குரல் மெல்ல உடைந்தது.

அந்த ஒரு நொடி இருவரின் மௌனமும் அறையை நிரப்பியது.

சரியாக அந்த நேரத்தில் அலுவலக தொலைபேசி ஒலி எழுந்தது. காவ்யா திடுக்கிட்டு வெளியே ஓடி விட்டாள். அவன் அவளை பார்த்துகொண்டே நிமிர்ந்தார். “இவள் மனதில் ஏதோ இருக்கிறது… ஆனால் சொல்ல பயப்படுகிறாள்,” என்று அவன் மனத்தில் நினைத்தான்.

மதிய நேரம்.

உணவுக்காக எல்லோரும் கேன்டீனுக்கு சென்றனர்.

காவ்யா மட்டும் மகளிர் ஓய்வு அறையில் அமர்ந்து தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் உள்ளே வந்தான்.

“காவ்யா… நாம பேசணும்னு நினைக்கேன்.”

அவள் பார்வையைத் தவிர்த்தாள்.

“பேசலாம்… என்னது?”

அவன் அருகே அமர்ந்தான்.

“நேற்று இரவு… என் மனசு உறங்கவே இல்லை. உன்னோட அருகில் இருந்த அந்த நொடியில்… நான் என்ன உணர்ந்தேன் என்று உனக்கு தெரிந்திருக்காது.”

காவ்யா கையை நெரித்தாள்.

அவனின் குரல் மிக மெதுவாக இருந்தாலும் தெளிவாக இருந்தது.

“நான்… உன்னை மதிக்கிறேன். உன்னை அழுத்தி ஒரு சொல்லும் சொல்ற மாதிரி நான் இல்ல. ஆனா… உன்னிடம் எனக்கு ஒரு விதமான ஈர்ப்பு… ஒரு பாசம்… அது என்னை நிம்மதியாக விடலை.”

காவ்யாவுக்கு பேச வாயே இல்லை.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்:

“நான்… இன்னும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறேன், அரவிந்த்… என் உணர்ச்சியையே நான் நானே உணர முடியாம இருக்கு.”

அவன் மெதுவாக தலைஅசைத்தான்.

“நேரம் எடுத்துக்கோ. நான் அவசரப்பட மாட்டேன்.”

இருவரும் சில நொடிகள் ஒன்றையும் பேசவில்லை.

ஆனால் அந்த மௌனம் —

சொல்ல முடியாத உணர்ச்சிகளைப் பகிர்ந்தது.

அந்த நாளின் மாலை, காவ்யா வெளியே செல்லும் போது, அரவிந்த் கதவைத் திறந்து நின்று கொண்டிருந்தான்.

“நாளைக்கு ஓரளவு நீண்ட கூட்டம் இருக்கு… சீக்கிரம் வர வேண்டியிருக்கும்,” என்று சொன்னான்.

அவள், “சரி… வர்றேன்,” என்று புன்னகைத்தாள்.

அந்த சிறிய புன்னகை தான் —

அரவைந்தின் முழு நாளையும் ஒளிர வைத்தது.அடுத்த நாள் காலையில் காவ்யா கண் விழித்தவுடன் மனதில் ஒரு மென்மையான உணர்ச்சி பரவியது. நேற்று அரவிந்த் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளின் உள்ளத்தில் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “நேரம் எடுத்துக்கோ… நான் காத்திருக்கிறேன்…” அந்த வாசகம் அவளுக்கு பயம் குறைத்தது, அதே நேரத்தில் ஒரு புதிதான நம்பிக்கையையும் ஊட்டியது.

அவள் சீக்கிரமே அலுவலகத்துக்குத் தயார் ஆனாள். கண்ணாடி முன் நிற்கும்போது, தனது முகத்தில் ஏதோ ஒரு ஒளி தெரிந்தது. “இது நானா?” என்று அவள் தன்னையே கேட்டுக் கொண்டாள். அந்த புன்னகை அவளால் தடுக்க முடியவில்லை.

அலுவலகத்தை அடைந்தபோது, வழக்கத்தை விட சிலர் மட்டுமே வந்திருந்தனர். காவ்யா மேசையில் அமர்ந்து கோப்புகளை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருக்கும் சமயம், கதவு வழியாக அரவிந்த் உள்ளே நடந்து வந்தான்.

அவன் கண்களில் ஒரு மென்மையான புன்னகை.

அவளைப் பார்த்தவுடன் அந்த புன்னகை மேலும் ஆழமாகியது.

“காலை வணக்கம், காவ்யா,” என்று அவன் மெதுவாக சொன்னான்.

“காலை வணக்கம்…” என்று அவள் குரல் சற்று தளர்ந்தபடியே பதிலளித்தாள்.

அவள் மனதில் மறைக்க முடியாத ஒருவித வெப்பம் ஓடியது.

அவன் அருகில் நின்று சில ஆவணங்களை எடுத்துக்கொண்டபோது, அவன் நிழல் கூட அவள்மேல் விழுந்தது. அந்த நிழலுக்குள் கூட அவள் தன்னை பாதுகாப்பாக உணர்ந்தாள்.

பிறகு நீண்ட கூட்டம் தொடங்கியது.

காவ்யா அரவிந்த் அருகில் அமர்ந்து குறிப்புகளை பதிவு செய்தாள்.

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால் —

அவள் கேட்பது கூட்டத்தை அல்ல,

அரவிந்தின் குரலை.

அவன் பேசும் ஒவ்வொரு முறையும் அவள் உள்ளத்தில் ஒரு ரீதியான இசை ஒலிப்பது போல இருந்தது.

எத்தனை முறை அவள் மனதை கட்டுப்படுத்த முயன்றாலும், கண்கள் அவனை நோக்கி சென்றுவிட்டு திரும்பிவந்தன.

கூட்டம் முடிந்ததும் எல்லோரும் வெளியேறினர்.

அரவிந்த் மட்டும் நின்றுகொண்டே இருந்தான்.

“காவ்யா, கொஞ்சம் நேரம் இங்கே இரு,” என்று அவன் சொன்னபோது அவளது இதயத் துடிப்பு வேகமானது.

அவள் மெதுவாக அவன் அருகில் நின்றாள்.

அவன் சில நொடிகள் அவளை அமைதியாக பார்த்தான்.

அந்த பார்வையில் ஏதோ சொல்லமுடியாத பாசம், மென்மை, அக்கறை எல்லாம் கலந்து இருந்தது.

“நேற்று நம்ம பேசின விஷயத்தை நான் நிறைய யோசிச்சேன்,” என்று அவன் மெதுவாகத் தொடங்கினான்.

“நான் உன்னை அழுத்தம் கொடுக்க மாட்டேன். ஆனா… உன்னிடம் என்ன உணர்ச்சி இருக்கிறதோ, அதை நீ மறைக்கத் தேவையில்லை.”

காவ்யா கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

அவள் விரல்களை நெரித்துக்கொண்டவாறு மெதுவாக சொன்னாள்:

“நான் பயப்படுகிறேன்… யாரையும் நம்பும் எண்ணம் எனக்கு எளிதல்ல.”

அரவிந்தின் முகம் மென்மையாகியது.

அவன் மெல்ல கேட்டான்:

“என்னிடம் மட்டும் நம்பிக்கை கொடுக்க முயற்சி செய்ய முடியாதா?”

காவ்யா ஆழ்ந்து மூச்சுவிட்டாள்.

அவள் மனது பல நாட்களாக தாங்கிக் கொண்டிருந்த உணர்ச்சிகள் அந்த ஒரு கணத்தில் வெளிவர ஆரம்பித்தது.

“உங்களைப் பார்க்கும்போது… என்னுள் ஒரு அமைதியும்… ஒரு பயமும் தோன்றுகிறது. ஆனாலும்… அந்த அமைதி அதிகம்…”

அவன் கண்கள் மெதுவாக பிரகாசித்தன.

இது தான் அவன் பல நாட்களாக கேட்க வேண்டிய ஒரு உண்மை.

“அதாவது… என்னை நீ உணர ஆரம்பிச்சுட்டாயா?” என்று அவன் மெதுவாக கேட்டான்.

காவ்யா இன்னும் தலையைத் தாழ்த்தியே இருந்தாள்.

ஆனாலும் அவள் உதடுகள் மிக மெதுவாக ஒரு சொல் சொன்னது:

“ஆம்…”

அந்த ஒரு சொல் —

அரவிந்தின் உள்ளத்தை முழுவதும் ஒளியால் நிரப்பியது.

அவன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னான்:

“நன்றி காவ்யா… என்னை நம்ப ஆரம்பிச்சதற்கு. நான் உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன். உன் மனம் முழுமையாக உறுதி படும் நாள் வரை.”

காவ்யாவின் கண்கள் பனித்துளியால் நிறைந்தது.

ஆனால் அது துக்கம் இல்லை.

அது ஒரு நீண்ட நிம்மதி.

அந்த நாளை முதற்கொண்டு —

அவர்கள் இருவரும் ஒன்றை மற்றொருவர் மறைக்கவில்லை.

அவர்கள் சொல்லாமல் இருந்த உணர்ச்சிகள் கூட

அவர்களின் பார்வைகளில் பேசத் தொடங்கியது.

இது தான்…

அவர்களின் காதல் மேலும் ஆழமாக மலர ஆரம்பித்த நாள்.அடுத்த நாள் விடியல் மெதுவாக நகரின் மேல் இறங்கியபோது, நித்யா படுக்கையை விட்டு எழுந்த உடன் மனதில் ஒரு வெப்பமான உணர்ச்சி பரவியது. நேற்று நிகழ்ந்த அந்தக் கணங்கள் இன்னும் அவள் உள்ளத்தில் துளிர்த்து கொண்டிருந்தது. அரவிந்தின் பார்வையும், அவனது மென்மையான புன்னகையும், அவள் பெயரை அழைத்த விதமும்… அனைத்தும் அவளின் சிந்தனையை முற்றிலும் ஆட்கொண்டிருந்தது.

அவள் கண்ணாடி முன் நின்று முகத்தைத் துடைத்தபோது, முகத்தில் ஒரு புதிய ஒளி தெரிந்தது. “இது நானா?” என்று மெதுவாக தன்னிடமே கேட்டுக் கொண்டாள். அந்த ஒளி பயத்தையும், நாணத்தையும், ஒரு சொல்லமுடியாத மகிழ்ச்சியையும் ஒன்றாகக் கலந்து கொண்டிருந்தது.

அலுவலகத்தை அடைந்ததும், நித்யா தன் மேசை அருகே அமர்ந்து கோப்புகளை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றாள். ஆனால் மனம் வேறு எங்கோ சென்று விட, விரல்கள் செயல்பட மறந்தன. கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் அவள் திடுக்கிட்டாள். உள்ளே வந்தவர் அரவிந்த்.

அவன் அமைதியாக சிரித்தான்.

“காலை வணக்கம், நித்யா,” என்றானவன் குரலில் ஒரு அழைப்பு, ஒரு ஈர்ப்பு, ஒரு மென்மை.

நித்யா சற்று தள்ளிப்பார்த்து, “காலை வணக்கம்…” என்று மெதுவாகப் பதிலளித்தாள்.

அந்த குரலே அவள் இருவருக்கும் நடுவே மறைந்திருக்கும் உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தியது.

முற்பகல் வேலைகள் நிறைவடைந்தபோது, அரவிந்த் அவள் மேசை அருகே வந்து நின்றார்.

“நேற்று நடந்ததை… நீ இன்னும் யோசிச்சுக்கிட்டயா?” என்று கேட்டார்.

நித்யா கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

அவள் இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தது.

நாணமும் மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாக மார்பைத் தட்டின.

“நான்…” என்று அவள் தொடங்க, வார்த்தைகள் தொங்கின.

அறையில் நிலவும் அமைதியே அவர்களுக்குள் பேசும் மொழியாயிற்று.

அரவிந்த் மெதுவாக அருகே வந்து நிற்கிறார்.

“பரவாயில்லை, நீ சொல்ல வேண்டிய நேரம் வரும். ஆனாலும்… நீ என்னைத் தவிர்க்காதே,” என்றார்.

அந்த ஒரு வாக்கியம் நித்யாவின் மனத்தில் புயலின் பின்னர் வரும் அமைதியைப் போல பரவியது.

அவள் மெதுவாக தலைநீட்டிப் பார்த்தாள்.

அவரின் கண்களில் இருந்த அக்கறை, அவளின் உள்ளத்தில் இருந்த பயத்தை சிறிது சிறிதாகக் கரைத்தது.

அன்று மாலை, அலுவலகம் சத்தம் குறைந்து அனைவரும் வெளியேறிய பின், நித்யா தன் பையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறத் தயாரானாள்.

அரவிந்த் அவள் முன் வந்து நின்றார்.

“நித்யா… ஒரு நொடி,” என்றார்.

அவள் நின்று அவனை நோக்கி திரும்பினாள்.

மாலைக்கதிர்கள் இருவரையும் தொடும் போது, அந்தப் பகுதி இன்னும் நெருக்கமாகியது.

“நீ எனக்குக் கொஞ்சம்… சிறப்பு,” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்.

அந்த வார்த்தைகள் அவளின் உள்ளத்தில் விழும் போது, ஒரு மென்மையான மழைத்துளியைப் போல நெஞ்சுக்குள் பரவியது.

அவள் நாணத்துடன் கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

ஆனால் உதடுகள் தன்னிச்சையாக சிரித்தன.

“நாளை… சந்திப்போமா?” என்று அவர் கேட்டார்.

நித்யா தலைக்குனிந்து, ஒரு மெதுவான சிரிப்புடன் பதிலளித்தாள்:

“சந்திப்போம்…”

அந்தச் சொல் —

அவர்களின் உறவை ஒரு புதிய பாதையில் நடத்தத் தொடங்கியது.

அந்த நொடியில்,

அவர்கள் பேசாத உணர்ச்சிகளே அதிகமாகப் பேசின.

இதுவே…

அவர்களின் காதல் இன்னும் ஆழமாக மலரும் தருணமாகியது.