அன்றிரவு ஆத்ரேலின் குறுகிய செய்தி வந்தது.

“வீடு பாதுகாப்பாக சென்றீர்களா?”

அந்த ஒரு வரி தாரிணியின் உள்ளத்தில் புதிதாய் ஏதோ மலர வைத்தது.

அவள் சில நொடிகள் திரையைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.

பின்னர் மெதுவாக தட்டச்சிட்டாள்:“சென்றுவிட்டேன்… நன்றி.”

அந்தச் செய்தியைப் பெற்ற ஆத்ரேல் சிரித்தான்.

நாள் முழுதும் சோர்வாக இருந்த மனம்

அந்த ஒரு வரியாலே இலகுவாகி விட்டது. அடுத்த நாள் காலை

அலுவலகத்தில் தாரிணி பசியுடன் இருந்தாள்.

அவளின் முகத்தில் முன்பைவிட ஒரு ஒளி தெரிந்தது.

அவள் உள்ளே நடந்து செல்லும் போது

ஆத்ரேல் ஓரமாக நின்றபடி அவளை கவனித்தான்.

“காலை வணக்கம்,” என்று தாரிணி சொன்னாள்.

“காலை வணக்கம்,” என்று அமைதியாகப் பதிலளித்தான் ஆத்ரேல்.

அந்த இரண்டு கணங்களிலும் இருவருக்கும் ஏதோ சொல்ல முடியாத உணர்வு.

அவர்கள் இருவரும் ஒன்றை ஒன்று தவிர்க்க முயன்றாலும்

இதயம் என்றுமே யாரையும் கேட்காது.

மதிய நேரம் – எதிர்பாராத அழைப்பு

தாரிணி தன் மேசையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்பொழுது மேலாளர் அறையிலிருந்து அழைப்பு.

“தாரிணி, ஒரு கோப்பைக் கொண்டு வர முடியுமா?”

அவள் உடனே எழுந்து சென்றாள்.

ஆத்ரேல் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

அவளை பார்த்ததும் அவன் குரலில் ஒரு மென்மை தெரிந்தது.

அவன் அழைப்பு முடிந்ததும்

மெதுவாகப் பார்த்தபடி சொன்னான்:

“நேற்று இரவு செய்திக்கு நீங்கள் பதில் அளித்தது நன்றாக இருந்தது.

நான் சும்மா கவலைப்பட்டேன்.”

அந்த வார்த்தை “கவலைப்பட்டேன்” என்றதும்

தாரிணியின் இதயம் இன்னும் வேகமாகத் துடித்தது.

“நீங்கள்… உண்மையிலேயே கவலைப்பட்டீர்களா?”

அவளின் குரலில் ஒரு சிறிய பயமும் இனிமையும் இருந்தது.

“ஆம்… அனைவரும் பாதுகாப்பாக செல்வதைக் கவனிப்பது

என் பழக்கம்,” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

ஆனால் அந்த ஒரு வரியில்

அவனின் உள்ளம் அவளிடம் மிக 

அருகில் தள்ளப்பட்டுவிட்டது.மாலை – மழை தரும் இணைப்பு

வேலை முடியும் நேரத்தில் திடீரென கனமழை.

தாரிணி பேருந்து நிறுத்தத்தில் தனியாக நின்றாள்.

அவளிடம் குடை இல்லை.

கண்களுக்குள் சோர்வும் பதட்டமும்.

அதே நேரத்தில் ஆத்ரேல் வெளியே வந்தான்.

அவளை ஒற்றைமாக நின்றபடி பார்த்ததும்

அவன் மனம் அனிச்சையாக அசைந்தது.

“குடை வேணுமா?” என்று அந்தரங்கமில்லாமல் கேட்டான்.

“எனக்கு பரவாயில்லை…” என்று சொன்னாலும்

அவள் முழுக்க நனைந்து கொண்டிருந்தாள்.

அதைப் பார்த்த ஆத்ரேல்

தன் குடையை அவள் மேல் நீட்டினான்.

“வருங்கள்… இப்படி நனைந்து நிற்பது நன்றாகாது,”

என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.

அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை.

ஆனால் அவளது கண்கள் அவனின் முகத்தைப் பார்த்தபடி

மனத்தில் ஒரு பாதுகாப்பை உணர்ந்தது.

அவர்கள் இருவரும் குடையின் கீழ்

முதல் முறையாக நெருங்கி நின்றார்கள்.

மழையின் சத்தம்…

இதயத் துடிப்பின் சத்தத்தோடு கலந்தது.

“நீங்கள் எங்கு செல்ல வேண்டும்?” என்று கேட்டான் ஆத்ரேல்.

“பேருந்து வர காத்திருக்கிறேன்,” என்றாள்.

“நான் அருகில் உள்ள இடத்திற்கே செல்கிறேன்.

உங்களை நான் இறக்கிவிடுகிறேன்,”

என்று தயக்கமின்றி சொன்னான்.

அவன் சொன்ன அந்த ஒரு வரி

அவளை முழுக்க உருகச் செய்தது.

அவள் மெதுவாகத் தலை ஆட்டினாள்

.

அவனிடம் தன்னலம் இல்லாத அக்கறை தெரிந்தது.

காருக்குள் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்தபோது

தாரிணி வெளியே மழையைப் பார்த்தாலும்

அவளது நினைவுகள் அனைத்தும் ஆத்ரேலைச் சுற்றி நின்றன.

ஆத்ரேலின் உள்ளத்திலும்

பல வருடங்களாக மறைத்து வைத்திருந்த

புதிய ஒளி ஒன்று எழுந்தது.

அவன் மெதுவாக கேட்டான்:

“தாரிணி… உங்களுக்கு நான் பயமா?”

அவள் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து

அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“இல்லை…

நீங்கள் இருக்கும்போது

எனக்கு ஒருபோதும் பயம் வராது.”

அந்த வசனம்

ஆத்ரேலின் இதயத்தை

முழுக்க மென்மையால் நிரப்பிவிட்டது.

அந்த தருணத்தில் இருவரும் உணர்ந்தது—

இது சாதாரண உறவு அல்ல…

இது ஒரு புதிய துவக்கம்.அன்றைய மாலை அலுவலகத்தில் வேலை முடிந்ததும், காவ்யா தனியாக மேசையை சீர்ப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். எல்லாரும் சென்றுவிட்டார்கள். பக்கத்து துறையின் விளக்குகள் கூட அணைந்திருந்தது. ஓரே மின்துடிப்பு… அமைதியின் நடுவில் விசிறியின் மெதுவான ஓசை மட்டும்.

காவ்யா இதுவரை நடந்த அனைத்தையும் நினைத்தாள். மின்தூக்கி கதவு மூடப்படும் போது தவறுதலாக அரவிந்தை தொட்ந்த அந்த கணம், அவளுடைய உள்ளத்துக்குள் புதிதாக ஏதோ துடித்தது. அந்த நெருக்கத்தின் வெப்பமும், கண்களில் தெரிந்த அந்த அமைதியான பார்வையும்… எல்லாம் மனதை கலக்கச் செய்தது. “இது என்ன உணர்ச்சி…?” என்று உள்ளத்திலேயே கேட்டாள்.

ஆனால் பதில் கிடைக்கவில்லை. கிடைத்தது ஒரு புன்னகை மட்டும்.

அந்த புன்னகையை அடக்க முயன்றாள். முடியவில்லை.

அவள் பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறத் தயார் செய்தபோது, திடீரென பின்பக்கத்தில் இருந்து காலடி சத்தம் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவன் — அரவிந்த் — நின்றிருந்தான். கைபேசியை செவியிலிருந்து எடுத்தவாறே, “காவ்யா… இன்னும் போகவில்லையா?” என்று மெதுவாக கேட்டான்.

“அம்ம்ம்ம்ம்… வேலை முடிக்கிட்டேன், ஸார்…” என்று அவள் கண்ணைத் தாழ்த்தி பதிலளித்தாள்.

“ஸார் என்று அழைக்காதே… பெயரால் அழைக்கலாம்,” என்று அவன் புன்னகையுடன் சொன்னான்.

காவ்யாவின் உள்ளம் ஒரு துடிப்பை தவறவிட்டது.

“சரி… அரவிந்த்…,” என்று அவள் மிக மெதுவாக சொன்னாள்.

அந்த ஒரு பெயரை சொன்னது கூட அவளுக்கு உள்ளுக்குள் தெரியாத ஓர் வெப்பத்தை கொண்டு வந்தது. அவன் பார்வை சில வினாடிகள் அவள்மேல் தங்கியது. அவள் பார்வை கீழே மிதந்தது.

“நான் காருக்கு போகிறேன்… நீ பாதையில் போகிறாயா? இரவு மார்க்கெட் வரை விட்டுச் செல்கிறேன் என்றால்…?” என்று அவன் கேட்டான்.

காவ்யா சிறிது திணறினாள். இதுவரை எந்த மேலதிகாரியும் இப்படி மென்மையாக பேசியது இல்லை. ஆனால் அவன் குரலில் இருந்த அக்கறை, சொல்லாத பாசம், தெரியாத நெருக்கம் — அவளுக்கு மரியாதையாகவே தோன்றியது.

“ஆம்… சரி… ஆனால் உங்கள் நேரத்துக்கு பிரச்சனை ஆகுமா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“பிரச்சனை என்ன? நீ நடக்கப் போகிறாய் என நினைத்தால் தான் கவலை,” என்று அவன் சொன்னபோது… அந்த ஒரு வாக்கியம் கூட அவளுக்கு ஒரு வித்தியாசமான பாதுகாப்பை உணர்த்தியது.

இருவரும் மெதுவாக அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். மழை நின்றிருந்தாலும், சாலையில் இன்னும் துளிகள் நனைந்திருந்தது. மரங்களில் இருந்து தண்ணீர் துளியொன்று விழும் ஒலியும், இரவு காற்றின் குளிரும்… அவள் உள்ளத்தில் ஒரு மென்மையான அமைதியை விதைத்தது.

அவள் எதையோ சொல்ல நினைத்தாள்… ஆனால் சொற்கள் தொண்டையில் முடங்கி நின்றன.

அருந்ததி மாதிரி அமைதி இருவருக்கும் இடையே செழித்தது.

சில நொடிகளின் பின்னர் அரவிந்த் பேச ஆரம்பித்தான்.

“இன்று மின்தூக்கியில்… பயந்துவிட்டாயா?”

அந்த ஒரு கேள்வி கேட்ட உடனே காவ்யாவின் முகத்தில் வெப்பம் ஓடியது. அவள் தலை அசைத்து, “இல்லை… தவறுதலாக நடந்தது தான்… ஆனாலும்…” என்று சொல்லி மாட்டிக் கொண்டாள்.

“ஆனாலும்?” என்று அவன் மெதுவாக கேட்டான்.

காவ்யா மூச்சை இழுத்து, “அது… முதல் தடவை யாருமே இவ்வளவு அருகில் நின்றேன்…” என்று சொல்லிவிட்டு, கண்ணில் நேராக பார்க்க முடியாமல் தலையை தாழ்த்தினாள்.

அவன் சில விநாடிகள் அமைதியாக அவளை நோக்கிப் பார்த்தான்.

அவனுடைய கண்களில் குறும்பும் பாசமும் கலந்திருந்தது.

“நானும்…” என்று அவன் சொல்லிவிட்டு கண்ணைத் திசைதிருப்பினான்.

அந்த ஒரு வார்த்தை காவ்யாவின் உள்ளத்தை முழுக்க குழப்பி விட்டது.

“நானும்?”

அவன் மனதிலும் ஏதோ அதே உணர்ச்சியா? அது உண்மையா? அல்லது அவன் சாதாரணமாக சொன்னதா?

அவள் மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடியது.

கார் வந்தது. இருவரும் அமைதியாக அமர்ந்தார்கள்.

சாலை விளக்குகள் மெதுவாக காரின் கண்ணாடி வழியே ஓடிச்செல்ல, அந்த ஒளியில் இருவரின் முகத்திலும் ஒரே மாதிரி குழப்பமான அமைதி தெரிந்தது.

அருகில் இருந்தாலும், இருவரின் உள்ளமும் தூரத்திலிருந்து ஒருவர் ஒருவரை தேடுவது போல உணரப்பட்டது.

அருந்திய சில நிமிடங்கள் கழித்து, அவன் ரேடியோவை மெதுவாக ஓன் செய்தான். கீதம் மென்மையாக பாடத் தொடங்கியது.

அந்த இசை கூட அவர்களின் உள்ளத்தில் துடிப்பை அதிகரித்தது.

காவ்யா ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளது கண்ணில் பிரதிபலித்த கார் கண்ணாடியில்… அரவிந்த் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது அவளால் கவனிக்காமல் போகவில்லை.

இதுதான்…

இதுதான் அவளது வாழ்க்கை ஒரு புதிய திசை திரும்பும் தருணமா?

இதுதான்… அவளுடைய இதயமும், அவனுடைய அமைதியான பார்வையும் ஒன்றாக சேர ஆரம்பிக்கும் ஆரம்பமா?

அவள் இதை உணர ஆரம்பித்திருந்தாலும்… சொல்ல முடியாத வார்த்தைகள் இன்னும் உள்ளத்திலேயே தங்கியிருந்தன.

அந்த இரவு… இருவரும் சொன்னது ஒரு பக்கமே.

அவர்களின் மௌனம்… அதற்கும் அதிகம் பேசத் தொடங்கியிருந்தது.